سریال شهریار و سقوط اخلاقی و عارف نامه !!

 

هر هفته جمعه شب پای این سریال شهریار می نشینم و هی در حین دیدن سریال غر می زنم که چرا چنین و چنان ! یکی نیست بگوید مرد حسابی مگر مجبوری ؟!

هفته پیش مکالمه ای که نمی دانم واقعیت هم داشته یا خیر بین ایرج میرزا و شهریار نشان داده شد . در مقابل ایراد شهریار که شعر باید پاک باشد و از الفاظ رکیک تهی ، ایرج جواب خیلی جالبی داد با این مضمون که من این کلمات رکیک را از خودم در نمیارم و از جای دیگه ای هم نمیارم اینها الفاظ معمول مردم کوچه و بازار است که هر روز به زبان می آورند . ماها هم چنین هستیم در جمع های خودمان انواع اقسام اندام های جنسی را حواله این و آن می کنیم ولی وقتی بنده خدایی اتفاقی حرفی از دهنش در برود همه مان لب می گزیم که عجب آدم بی تربیتی است و باید از خودش خجالت بکشد نه فقط به خاطر به زبان آوردن بلکه به خاطر دانستن این حرف ها . باور کنید خودم کسی را دیده ام و می شناسم که موبالش پر است از فیلم های تجاوز به یک دختر ایرانی یا فیلم پنهانی گرفته شده از دختری در حین س.ک.س ولی وقتی یک بار در جایی خلوت پسر دختری که با هم می رفتند یک لحظه بوسه کوتاهی از هم گرفتند چنان بر آشفت و درباره سقوط اخلاقی جامعه داد سخن سر داد که لرزه بر اندام مستمع ( یعنی بنده ) افتاد .

جدای از این حرف های تکراری حکایتی درباره ایرج میرزا شنیده ام که جالب است . ایرج و عارف قزوینی دوستان صمیمی بوده اند . یک بار ایرج می شنود که عارف قرار است بیاید تهران ، دستور می دهد خانه را آماده کنند برای ورود جناب عارف ، اما عارف به او سری نمی زند و پس از انجام دادن کارهایش برمی گردد . ایرج میرزا ناراحت می شود و مثنوی ای می سراید به نام عارف نامه که چشمتان روز بد نبیند چه چیزهایی که به عارف نمی گوید . خلاصه ای از این شعر طولانی را در ادامه مطلب می توانید بخوانید البته با ذکر این نکته که الفاظ روزمره مردم عادی در آن فراوان استفاده شده  !

 

شنیدم من که عارف جانم آمد                  رفیق سابق طهرانم آمد

شدم خوشوقت و جانی تازه کردم              نشاط و وجد بی اندازه کردم

نشستم منتظر کز در درآید                        ز دیدارش مرا شادان نماید

نمی دانستم ای نامرد ..ونی                     که منزل می کنی در باغ خونی

برو عارف که واقع حرف مفتی                    مگر بختی که روی از من نهفتی

تو از ..ون های گرد لاله زاری                     یکی را این سفر همراه داری

کنون ترسی که گر سوی من آیی               کنی با من چو سابق آشنایی

منت آن دنبه از دندان بگیرم                        خیالت غیر از اینه من بمیرم ؟

برو عارف که اینجا خبط کردی                      مر این اندیشه را بی ربط کردی

برو عارف که ایرج پاک بازست                     از این ..ون ها و ..س ها بی نیازست

ولی من جان عارف غیر آنم                        که نامردی کنم با دوستانم

من و با دوستان نادوستداری                      تو مخلص را ازین دونان شماری

نمی دانی که ایرج پیر گشته است              اگر چیزی ازو دیدی گذشته است

مرا ..ون فی المثل چاه خرابی                    کنارش دلوی و کوته طنابی

دلم زین عمر بی حاصل سرآمد                    که ریش عمر هم کم کم درآمد

نه در سر عشق و نه در دل هوس ماند           نه اندر سینه یارای نفس ماند

....