تغییرات جزیی

 

می خواستم مطلبی درباره نمایش افرا بنویسم اما دیدم الان نمی تونم ، فعلاً احساسات بر من غلبه داره . هنوز هم از حوزه جاذبه فرم اجرا ، منولوگ ها و از همه بیشتر پایان بندی نمایش رها نشدم .

خیلی وقت ها فکر می کنم مشکل فعلی ما کمبود امکانات نیست ، نوع استفاده از امکانات هست . مثلاً ما درسته که کمبود هنرمند درجه یک داریم ولی از همین تعداد معدود هم درست استفاده نمی کنیم . همین بهرام بیضایی چندین نمایشنامه اجرا نشده نوشته ؟ چند بار تا حالا تا آستانه ساخت یک فیلم پیش رفته و متوقفش کردن ؟

شاید با یک سری تغییرات جزیی بشه زندگی رو برای اکثر کسانی که در ایران زندگی می کنن قابل تحمل کرد ، حداقل برای خود من که همینطوره . اگر در سال دو یا سه نمایش در حد افرا ببینم و  چندتایی فیلم خوب در سینما ، و کتاب ها و مجلات خوب هم همه فله ای توقیف یا سانسور نشن و اگر هر وقت که از خیابون های مرکز شهر رد می شم نبینم که یک پلیس مرد با دو تا پلیس زن چادری یک دختر رو کنار خیابون محاصره کردن و به زور ارشادش می کنن و اون هم با چشمای قرمز و صدای لرزون داره می گه که به خدا مانتوش مناسبه و روسریش به اندازه کافی بزرگ ، حاضر نیستم ایران رو ترک کنم ، ولی گویا حکومت از تغییراتی در همین حد هم می ترسه . شاید هم حق داره .

سعی می کنم تا چند روز دیگه مطلبی راجع به نمایش افرا بنویسم .